Resolutie 1325 centraal op Landelijke Dag Vrouwen voor Vrede 2008

Het is nog vroeg als op 15 november de voorbereidingen voor de Landelijke Dag van Vrouwen voor Vrede beginnen. In de zaal van De Wijkplaats in Utrecht worden stoelen en tafels klaargezet, ingericht en versierd. Het welbekende wit/blauwe logo van Vrouwen voor Vrede wijst de weg: ongeveer zestig vredesvrouwen (en een enkele vredesman) komen binnen en begroeten elkaar.
Naamplaatjes, buttons en paarse sjaaltjes komen tevoorschijn. Sommigen hebben elkaar de dag ervoor nog op een andere vergadering gezien, of kennen elkaar van bijna dertig jaar samen actievoeren, maar er zijn ook nieuwe vrouwen om mee kennis te maken. ?In de zaal staan verschillende kraampjes, waar (zelfgemaakte) spullen te koop zijn uit onder andere Afghanistan en Palestina. Op de tafel van Vrouwen voor Vrede is plaats gemaakt voor spullen uit de nalatenschap van Adrienne van Melle: de bonte t-shirts van internationale vrouwenbijeenkomsten, aandoenlijke cadeautjes, folders en boeken zijn een herinnering aan haar vele activiteiten en contacten in de vredesbeweging.
Aan de Vraagmuur voor de Vrede hangen boodschappen in diverse handschriften en talen. Ik blijf even stilstaan bij de het blad met “Lief zijn voor elkaar! Dan is het leven veel leuker.”
In een zijkamer klinkt de generale repetitie van de “Raging Grannies”.De vredesvrouwen uit het hele land worden welkom geheten door Jessie Bokhoven, de voorzitster van de Vereniging Vrouwen voor Vrede. Ook spreekt zij haar waardering en dank uit voor de inzet en het organisatietalent van de vrouwen uit de Werkgroep Weldadig en voor de medewerkers van De Wijkplaats, die deze dag mede mogelijk maken.

Het onderwerp van deze ochtend is de Resolutie 1325 van de VN Veiligheidsraad.
Anjo Kerkhofs van de WILPF schetst de geschiedenis en de huidige stand van zaken van de activiteiten die plaatsvinden en nog nodig zullen zijn om deze resolutie 1325 tot een succes te maken.
Uit Anjo’s presentatie blijkt dat de rol van vrouwen in conflictsituaties niet alleen maar die van slachtoffer is. We moeten ons realiseren dat vrouwen ook als strijdster (soms noodgedwongen), als overlevende of als vredesactivist actief kunnen zijn. Ook blijkt dat er in een vroeg stadium van een conflict al signalen zijn, die erop kunnen wijzen dat het conflict uit de hand loopt en tot oorlog of genocide leidt. Daarvoor is het noodzakelijk dat er meer “early warning systems” (vroege waarschuwing) komen en dat de deelname van vrouwen aan bijvoorbeeld politie en andere veiligheidsorganen bevorderd moet worden.
Anjo eindigt haar presentatie met een welgemeend: “Resolutie 1325: knoop het in de oren en dat geldt ook voor de mannen!”(Zie ook het boekje “Vrouwen Vrede Veiligheid, Wat is resolutie 1325 van de VN Veiligheidsraad?”, een uitgave van het Platform Vrouwen en Duurzame Vrede, dat besteld kan worden via de Nederlandse Vrouwen Raad, tel. 070-346 9304 of www.de-nvr.nl)

In een creatief intermezzo lukt het Loes Boesveld om de ongeveer zestig aanwezige vrouwen (zie foto hieronder) -en de enkele man- enthousiast en elegant aan het bewegen te krijgen, zonder van de stoel te komen (al zag ik een enkele vredesvrouw in het gangpad dansen). Alle armen gingen in de lucht en ook bovenlijf en benen deden mee. En dat zowel zonder als met muziek!Na enige richtlijnen van Jessie verdelen de aanwezige vrouwen zich over de drie workshops.
1. Ted Strop van het Platform Vrouwen en Duurzame Vrede over de Septemberconferencie:”Vrouwen creëeren alternatieven voor geweld”.
2. Janne Poort - van Eeden neemt de spreekbeurt over van Annemiek de los Santos van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (die op het laatste moment niet aanwezig kon zijn, vanwege verblijf in het buitenland) over VN Resolutie 1325.
3. Farida van Bommel van Vrouwen voor Vrede op de Molukken

Na afloop van de workshops wordt iedereen weer naar de grote zaal geroepen, waar de Raging Grannies klaarstaan voor hun muzikale bijdrage aan de dag.Dan vindt de bekendmaking plaats van de Vredesvrouw van het Jaar 2008: Sophie Hiddema.
Trees Kruidenberg schetst de vredescarrière van Sophie Hiddema. Zo noemt zij de toespraak over “Positieve Vrede”die Sophie heeft gehouden op een van de eerste landelijke bijeenkomsten in Bilthoven als een inspiratiebron de toenmalige vredesvrouwen. Met haar journalistieke kwaliteiten heeft Sophie vele kritische en verhelderende ingezonden stukken bijgedragen aan zowel de Amsterdamse als de landelijke Nieuwsbrief van Vrouwen voor Vrede. Tijdens de Koude Oorlog heeft Sophie, samen met een aantal andere vredesvrouwen, Russisch geleerd, om zelf met de Russische vrouwen te kunnen praten. En dat heeft ze o.a. tijdens het Vrouwenvredescongres in Moskou in 1987 gedaan. Voor Sophie komt de verkiezing tot Vredesvrouw van het Jaar als een grote verrassing. Zij heeft haar vredesactiviteiten altijd gezien als een poging om bruggen te slaan naar andere opvattingen: naar de Russische vrouwen en meer recent naar de islam. Onder luid applaus ontvangt zij bloemen en een prachtige sjaal, die ze meteen omslaat, en veel felicitaties.Dan is het tijd voor de lunch.
Het ruikt heerlijk in de hal, waar het Macedonische echtpaar een lunch met soep en warme en koude gerechten voor ons heeft klaargezet.

Het middagprogramma
‘s Middags werd aandacht besteed aan een aantal onderwerpen. Allereerst vertelde Esther Snabel over de ICCO campagne “Vrouwen staan sterker”.
De Nederlandse ontwikkelingsorganisatie ICCO zet zich onder meer in voor democratisering, vrede en rechtvaardigheid. Ze doet dat bijvoorbeeld in conflictgebieden en landen waar net begonnen is met wederopbouw.
In haar ontwikkelingsprogramma's be­steedt ICCO steevast aandacht aan de betere positie van vrouwen. Ook als die programma's daar niet in de eerste plaats om draaien. Met de campagne Vrouwen Staan Sterker concentreert zij zich uitsluitend op positie van vrouwen in (post)conflict landen.
ICCO wil in deze campagne Nederlanders bekend maken met VN resolutie 1325. Daarnaast gaat ze na of de Nederlandse regering deze afspraak naleeft. Daarbij spoort ze de regering aan om andere staten over te halen dat ook te doen. Ze biedt haar internationale partnerorganisaties de steun die nodig is om aan deze bewustmaking en lobby mee te werken. De steun in kwestie is divers: van geld en kennis tot toegang tot internationale netwerken. ICCO werkt samen met Kerk in Actie. De twee afzonderlijke organisaties bundelen sinds 1 januari 2007 hun kennis, middelen en beleid. Zo kunnen ze hun werk in ontwikkelingslanden nóg beter en efficiënter doen.
Als symbolische steum aan sterke vrouwen die zich inzetten voor vrouwen in oorlogsgebieden werd een bedel ontworpen die je aan je mobiel of sleutelhanger kon hangen.
Deze handgemaakte bedel van Fair Trade Original kwam uit Nepal. Ze verbeeldt de wereldwijde solidariteit tussen vrouwen. De oneindige knoop is het symbool voor het eeuwige leven; de vierkante vorm staat voor vrouwelijkheid. Helaas is de bedel uitverkocht maar steun kan nog steeds gegeven worden. zie website www.sterkevrouwen.nlHierna zou de film Mother Earth gedraaid worden maar door een technisch mankement lukte dat niet. In plaats daarvan vertelde Sigrid Hütte over de actie “Zaden voor Voedsel.

Daarna was er aandacht voor het boek “noodkreet uit Juárez”geschreven door Arsène van Nierop. Het is een zeer aangrijpend verhaal van een moeder die tien jaar gelden haar dochter verloor door een zinloze moord aan de Mexicaanse grens.

Ook de ‘Raging Grannys waren natuurlijk van de partij. Zij traden diverse malen op en de vredesliederen werden uit volle borst meegezonden.
Toen de vrouwen aan het eind van de middag onderleiding van Boes dansend de zaal verlieten was de iedereen van mening dat het weer een heel inspirerende en boeiende dag was geweest.
Voor dit verslag dank aan Domenica Pani