Landelijke dag Vrouwen voor Vrede op 21 november 2009 met als thema: Kernwapens de wereld uit! Om half elf staan de koffie en thee al klaar. Er wacht ons een zware ochtend. Het eerste deel van het programma gaat over kernwapens. Een panel van deskundige vrouwen zal ons informatie geven vanuit hun organisatie over het onderwerp en uit de discussie met de vrouwen in de zaal zullen we zoeken naar activiteiten en acties. Het panel bestaat uit: Wendela de Vries van Campagne tegen de Wapenhandel, Akke Botzen, Nederlandse Vereniging voor Medische Polemologie, Willemijn van der Werf, Stichting Tribunaal voor de Vrede en Ineke Meintje die wat komt vertellen over Mayors for Peace. Er zijn zoÕn zestig vrouwen aanwezig. Jesse Bokhoven, voorzitster van de Vereniging Vrouwen voor Vrede, opent. Zij sluit officieel het vorige thema Resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad af. Vrouwen voor Vrede heeft actief deelgenomen om daaraan bekendheid te geven, zoals op 8 maart, op de vorige landelijke dag en in de artikelen in de landelijke nieuwsbrief. De rode draad is steeds geweest het internationale karakter te benadrukken. Natuurlijk zullen de acties rondom de resolutie niet stilliggen, maar Vrouwen voor Vrede kiest voor de komende tijd een ander thema: kernwapens de wereld uit!. Na deze introductie van Jesse zingen de Raging Grannies. Hierna komt Janne Poort-van Eeden aan het woord. Zij wijst erop, dat er enige beweging valt te bespeuren in de steun voor het uit de wereld helpen van kernwapens. Barack Obama geeft de vredesbeweging in ieder geval weer hoop op verandering. Een goed moment voor het bestuur en ons om er ook mee aan de slag te gaan.
Janne (links)stelt het panel aan ons voor en leidt de discussie met de zaal.
v.l.n.r.Wendela de Vries,Akke Botzen, Janne Poort- van Eeden,Willemijn van der Werf,Ineke Meintje
Akke Botzen (Nederlandse Vereniging voor Medische Polemologie) Akke had na haar pensioen meer tijd en meldde zich toen bij de redactie van het nieuwsblad van de NVMP. Informatie verspreiden over de gevaren van oorlog en wapens voor collegaÕs en de politiek is een noodzaak.
Willemijn van der Werf (Stichting Tribunaal voor de Vrede)
Wendela de Vries (Campagne tegen de Wapenhandel) Hun voornaamste motivatie is dat er geld verdiend wordt aan wapentuig en aan oorlog. Ineke Meintje (Mayors for Peace) Mayors for Peace werd in 1982 opgericht door de burgemeesters van Hiroshima en Nagasaki. Het doel is om in 2020 een atoomvrije wereld te hebben. In Nederland zijn er nu 50 leden. Er wordt zeer actief geworven onder de burgemeesters in IJmond en omgeving. Soms lukt het wel (Heemskerk, Velsen), soms niet (IJmond). De burgemeesters hebben zelfs een gastles op school gegeven. De vrouwen vertellen het verhaal van het kraanvogelmeisje (de kraanvogel is het internationale symbool voor nucleaire ontwapening). Voor het benaderen van een ŌnieuweÕ burgemeester gebruiken de vrouwen een handig stappenplan.
Dan de discussie met de zaal. Uit de vragen en opmerkingen en de antwoorden van het panel komt het volgende beeld naar voren. Willemijn benadrukt dat de sfeer die Obama oproept hoopgevend is en acties belangrijk zijn. Laten mensen in discussie gaan, ook met politici, m.n. met Verhagen. Wat betreft de uitspraak van de rechter in april j.l. bij het process tegen de staat: de rechter keurt Ōin zijn algemeenheidÕ kernwapens goed. Nu is het belangrijk om uit te vinden wat dat betekent. Er is hoger beroep ingesteld tegen de Hoge Raad (Staat der Nederlanden). Rechters worden helaas veelal geleid door de politiek. Ook wat betreft het proliferatieverdrag (afbouwen van het nucleaire arsenaal en niet verspreiden) geldt dat: het verdrag is aangenomen door het Internationale Gerechtshof, geaccepteerd door de VN, maar vervolgens in de la verdwenen. En zo komen we uit op de vraag: wat doet macht met mensen en wat bezielt ze om geld te willen verdienen aan wapens en oorlog? Zouden we niet meer de vrouwelijke invalshoek moeten belichten? Wendela zegt dat tussen al die wapenhandelaren/producenten er geen of misschien ˇˇn vrouw zit. Vrouwen beslissen niet, maar zijn wel slachtoffers. Willemijn vindt dat we ons niet te veel illusies moeten maken over de rol van vrouwen. Vanuit de zaal wordt nog opgemerkt dat jonge vrouwen tegenwoordig veelal bezig zijn met de vraag hoe zij werk en gezin moeten combineren. We komen er vanmiddag niet uit, maar laten we in ieder geval de vrouwen in de politiek die lef hebben, steunen. En praten wij vrouwen wel genoeg met onze kinderen en kleinkinderen? Tijdens een Nederlands-Vlaamse conferentie dit jaar over een duurzame en solidaire economie hebben vrouwen van Vrouwen voor Vrede ingebracht dat die samenleving vreedzaam moet zijn. En nu is er een werkgroep ingesteld die zich daarmee gaat bezighouden. Wendela wijst op het succes dat een aantal pensioenfondsen onder druk hun investeringsbeleid hebben omgegooid. Hoe krijgen we de jeugd bij de vredesbeweging betrokken? Akke vertelt dat er een groep medische studenten van een internationale studentenorganisatie actie voeren. Op druk bezochte plaatsen in de stad zetten ze een rood kruis om aandacht te vragen voor en informatie te geven over atoomwapens. Op 3 april 2010 zal in Volkel geprotesteerd worden tegen de aanwezige Amerikaanse atoomwapens (20), en ook in de andere Europese landen waar ze liggen. Aanbevelingen voor acties: www.hiroshimacomite.nl en www.nonukes.nl.
En zo komt een einde aan deze enerverende ochtend. We hebben er honger van gekregen. Maar gelukkig staat er een fantastisch lekkere lunch voor ons klaar.
Wil Gevers
Na de discussie zingen de Raging Grannies het lied over Depleted Uranium (Verarmd Uranium) een gevaarlijke, kankerverwekkende stof waarvan een heleboel overblijft na het verrijken van uranium.
Net als we naar de lunch willen gaan, verschijnt er een onverwachte gast: Sint Nicolaas. Hij draagt geen staf, maar een fakkel. Hij is hier, omdat geen enkele Mayor for Peace kon komen, in verband met zijn intocht. Hij verklapt ons nu dus maar, dat al die burgemeesters een nep-sint staan te verwelkomen, hier is de enig echte! Hij vertelt in een gedicht dat hij een speciale boodschap heeft, hij brengt ons de fakkel van geweldloosheid: "Geweldloosheid in alle aspecten van het bestaan daar wil Beter Geweldloos voor staan zo bouwen wij van uur tot uur samen aan een echte Vredescultuur" Voor het hele gedicht klik hier Bij het weggaan belooft hij, dat hij alle burgemeesters die hij nog zal ontmoeten, zal aansporen om Mayor for Peace te worden.
Dan is het echt tijd voor de heerlijke lunch met soep, broodjes en feestelijke salades.
Na de lunch hebben de Raging Grannies nog een programma voor ons: Ze zingen - Het lied van Hiroshima 'Toen viel de bom', op de eigen melodie. - Werk aan een wereld op de wijs van Morning has Broken van Cat Stevens - Er is een land waar vrouwen willen wonen, van Joke Smit, met muziek van Coby Schrijer, voor piano gearrangeerd door Ruud Bos.
Dan is het tijd voor de verkiezing van de Vredesvrouw van het Jaar.
Sophie Hiddema(rechts), de Vredesvrouw van vorig jaar, die samen met Froukje van de Geest en Trees Kruidenberg - Vredesvrouwen van de jaren daarvoor - de jury vormde, hield een korte toespraak, waarin zij de keuze van dit jaar motiveerde. Zij hadden besloten om vanwege het dertigjarig jubileum niet een, maar twee vredesvrouwen te kiezen. En wel twee vrouwen die al vanaf het begin, dus 30 jaar, Vrouwen voor Vrede zijn. "Wij dragen nu de twee vrouwen voor die buitengewoon goed werk hebben gedaan, plaatselijk en landelijk en vaak ook in samenwerking met de WILPF en in het verleden met Vrouwen tegen Kernwapens. Het zijn An van Sabben (links)en Carla de Wit!(rechts)" Voor de tekst van de toespraak Sophie klik hier Verrassing: er blijken familieleden van de beide Vredesvrouwen van het Jaar te zijn uitgenodigd. Dit maakt de sfeer extra feestelijk.
Sophie gaat in op het werk van beide vrouwen. Met betrekking tot Carla de Wit memoreert Sophie vooral haar werk ter be•nvloeding van de landelijke politiek in de werkgroep Overheid en Politiek en zij roemt haar kennis van zaken.
Over An van Sabben haalt zij de herinneringen op aan de acties van de Biltse groep van Vrouwen voor Vrede tegen de kernwapens en de bijdrage van An aan werkgroep WEL-dadig.
Sophie eindigt haar toespraak met de woorden: "Met de benoeming van Carla en An tot "Vrouwen voor vrede van het Jaar 2009" willen we ook al deze moedige vrouwen gedenken, die al zo lang de idee‘n van de vredesbeweging uitdragen. Sommigen hiervan kunnen helaas niet meer aanwezig zijn, door ziekte of overlijden."
Van Trees Kruidenberg krijgen beide vrouwen het boek 'Ongebroken' over Wangari Maathai uit Kenia, Nobelprijswinnares voor de Vrede in 2004.
An van Sabbe houdt als eerste een dankwoordje. Ze zegt o.a.: Ze voelt zich overweldigd, zo uitgekozen te zijn. 'Je doet gewoon waar je mee bezig bent, en als je oud geworden bent, ja, dan doe je het lang." Ze is dankbaar dat ze het nog mag meemaken. Ze noemt het belang van kleine stapjes van bewustwording, want de aanhouder wint. Als voorbeeld geeft ze de nieuwe informatie die ze kreeg over de oorsprong van de 1000 kraanvogels, (het verhaal van het Japanse meisje, Sadako Sasaki, dat door de bom in Hiroshima gewond raakte en 1000 kraanvogels wilde vouwen om te blijven leven. Ze heeft ze niet af kunnen maken, maar de 1000 kraanvogels zijn nu een symbool van de strijd tegen kernwapens.) An gaat dit verhaal nu vertellen op haar schilderclub, waar de 1000 kraanvogels ter sprake kwamen zonder het verband met de anti-kernwapenbeweging. De politieke werkgroep, in de persoon van Mans van Zandbergen, Han Deggeller en Lies Jansen zetten Carla nog even speciaal in het zonnetje met een mooi boeketje bloemen. Het tijdperk van de Politieke Werkgroep is hiermee afgesloten. De acties naar de politiek zullen nu anders georganiseerd moeten worden. Carla vertelt over de begintijd van Vrouwen voor Vrede. Zij was secretaresse van Marga Klompˇ. en ze hoorde van de Zwitserse Vrouwen voor Vrede. Marga Klompˇ kon daar niets mee doen, maar droeg het over aan Maria ter Steeg. Carla is er van het begin af aan bij betrokken geweest. In de 80-er jaren was het nog mogelijk om met ministers gesprekken te hebben hierover, dat kan nu niet meer. Ze heeft het werk met veel plezier gedaan, vooral door de fijne band met de groep. Ze hoopt dat Vrouwen voor Vrede er in slaagt ook jongeren bij de acties te betrekken.
Marieke Verheul, namens de groep IJmond en de vrouwen in het Gooi feliciteert Vrouwen voor Vrede en roept hen op vol te houden. IJmond heeft een cadeautje voor ons: een feestelijk ingepakt zakje, waar bloembolletjes in blijken te zitten "Dat Vrouwen voor Vrede nog jaren mag groeien en bloeien". De kraanvogeltjes die aan de pakjes zijn gehecht, zijn gevouwen door Marianne Hollander. Zij is helaas gevallen en kan hier vandaag niet zijn. We sturen haar een kaartje. Alle aanwezigen stellen dit cadeautje zeer op prijs.
Carolien Looman neemt het woord namens WEL-dadig. Zij heeft een envelop waarin de namen van alle leden van Vrouwen voor Vrede zitten. De oude en nieuwe Vredesvrouwen van het Jaar mogen er ieder 6 uithalen. Die dertig vrouwen krijgen een felicitatiekaart in de bus, als symbool van waardering voor het werk dat alle vredesvrouwen gedurende de afgelopen dertig jaar gedaan hebben.
Marianne van Ophuijsen van de Hiroshimawerkgroep uit Amsterdam leest een brief voor die zal worden gestuurd naar de Minister President, met alle handtekeningen die verzameld zijn. In de brief worden de gevaren van kernwapens nog eens op een rij gezet, met daarbij het dringende verzoek de kernwapens uit Nederland te verwijderen.
Dan is het tijd voor de uitslag van de wedstrijd 'Verbeeld de Toekomst voor de Kinderen van de Aarde'. Er zijn acht inzendingen binnen gekomen, enkele met gedichten, een foto, een papieren 'generatievoorstelling', een wandkleed, enkele tekeningen en een beplakte spaarpot. Tijdens de pauze was het mogelijk een voorkeur op een briefje te schrijven. Carolien heeft de uitslag:
Er is een gedeelde eerste plaats voor de Foto van oude palen die naar de einder lopen van Sigrid Hutter en het 8-delig wandkleed dat de kerkenraad van de Johanneskerk heeft gemaakt. De derde prijs is voor de spaarpot, van Danine Gevers. De prijzen zullen in overleg met de winnaars worden toegekend. Er waren meer inzendingen klik hier
De Raging Grannies zongen het VrouwenVredeslied: "Vrouwen kom, vrouwen kom, roept elkander, samen sterk. Vrouwen kom, vrouwen kom, samen aan het werk." Hoe toepasselijk. Dan stond er nog een workshop Biodanza op het programma. Deze gaat niet door, omdat een van de dansers geblesseerd is geraakt. Er zijn niet veel mensen die het erg betreuren dat hiermee de dag ten einde is. Het is een lange dag geweest, waarin veel informatie en veel emoties verwerkt moesten worden. Sommigen hebben nog een lange reis voor de boeg. Dan wordt er opgeruimd, vele handen maken licht werk. De gastvrije ruimte beneden nodigt uit om nog te blijven zitten en na te praten, een gelegenheid waar een heel aantal vrouwen nog gebruik van maakt. Het is een mooie dag geweest. Hilversum, 24 november 2009 Janne Poort - van Eeden.
|
