Landelijke Dag Vrouwen voor Vrede 29 oktober 2011

De Landelijke Dag vond weer plaats in de Johanneskerk in Amersfoort.
De grote kerkzaal was versierd met sprekende schilderijen over de millenniumdoelen van Irene Peters en er stonden stands van de Afghaanse vrouwen, de FNV-vrouwen, Jongeren voor Mensenrechten en de WILPF. Uiteraard was er ook een grote tafel met de materialen van Vrouwen voor Vrede zelf.

Bestuurslid Doortje Kuis heette de aanwezigen welkom. Zij memoreerde de vredesvrouwen die het afgelopen jaar overleden waren: Marie Wiggers, Marion Pasariboe, Nora Bierens en An van Sabben.

Doortje ging in tegen de dominante zienswijze dat de wereld steeds gewelddadiger wordt; het tegenovergestelde is het geval. Hoewel dat natuurlijk niet betekent dat wij als Vrouwen voor Vrede achterover kunnen gaan leunen. Er blijft genoeg te doen, juist door het ondersteunen van trends die werkelijk de vrede bevorderen. Hierbij zijn we dit jaar gesterkt door het comité voor de Nobelprijs, dat de Nobelprijs voor de Vrede heeft uitgereikt aan drie vrouwen die zich geweldloos hebben ingezet voor vrouwenrechten en voor deelname aan het politieke leven in hun land. Ook de oprichting van een Ministerie van Vrede, door IKV Pax Christi is een hoopvol teken.

De Landelijke dag vandaag stond in het teken van Economie en Vrede. Er zijn zo’n vijftig vrouwen aanwezig. De Raging Grannies zongen een toepasselijk lied, gemaakt tijdens de Kredietcrisis, maar meer dan ooit actueel.

Als inleiding werd een interview vertoond met Kirsten van den Hul, dit jaar Nederlandse vrouwenvertegenwoordigster bij de VN. Zij kon niet lijfelijk aanwezig zijn, maar de werkgroep Stichting Vrouwen Vredesinitiatieven In Beeld (VVIB) heeft een film gemaakt waarin Janne Poort - van Eeden vragen stelt aan Kisten.

Het interview gaf goed de kern van haar boodschap weer: je kunt zelf een belangrijke bijdrage leveren aan duurzame verandering. Dat is het ‘butterfly-effect’ een kleine actie kan grote gevolgen hebben. Wees radicaal optimistisch: zeg niet ‘Ja, maar...’ maar ‘Ja, en...’ Vrede is veiligheid en inclusiviteit: iedereen moet bij de samenleving betrokken zijn, man en vrouw, oud en jong, fit en gehandicapt, homo en hetero, niemand mag buitengesloten worden. En het is bewezen: diversiteit rendeert. Inclusief betekent ook: het kan alleen met mij goed gaan, als het met anderen ook goed gaat. Dit inclusief denken heeft grote gevolgen voor de economie: de dingen die wij kopen om ons goed te voelen, moeten zodanig geproduceerd zijn dat ze anderen niet benadelen. (Voor de toespraak van Kirsten van den Hul voor de Algemene Vergadering van de VN zie: http://www.thechangeagent.nl/) De opmerkingen van Kirsten waren aanleiding voor een goede discussie tussen de deelnemers; er kwam onder andere naar voren dat ook de Occupy-beweging hoopvol is, er komen steeds meer mensen in verzet tegen het huidige systeem: wacht niet op een leider, wees zelf de verandering die je wilt bewerkstelligen.

Daarna was het tijd voor een inleiding van Gerbrig Leistra, voorzitter van Jongeren voor Mensenrechten. Zij werken veel op scholen, om bekendheid te geven aan de mensenrechten. Er zijn 30 mensenrechten verwoord in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Gerbrig liet enkele aansprekende clips zien over verschillende mensenrechten. Zij vertelde het verhaal van Muhammad Yunus uit Bangladesh, die vanuit zijn compassie met arme vrouwen eerst zelf enkelen van hen geld leende om een beter bestaan op te bouwen, en van daaruit later een microkredietbank oprichtte. Niet voor niets kreeg hij in 2006 de Nobelprijs voor de vrede: zijn economische actie heeft duizenden armen – voor 94% vrouwen – een menswaardig bestaan gegeven, precies waar zij recht op hebben. De Universele Verklaring is een intentieverklaring; wij moeten er zelf voor zorgen dat de mensenrechten worden gekend en nageleefd.

Aan het slot van haar verhaal vroeg Gerbrig om tips, hoe haar organisatie de mensenrechten verder kan verspreiden. Daar kwamen veel reacties op: via Mayors for Peace, millenniumgemeentes, uitgevers van schoolboeken, enz.

Net toen Doortje het volgende programmapunt wilde aankondigen kwamen er twee jongens binnen lopen van de Occupybeweging in Amersfoort. Zij kregen de kans om even iets te vertellen, en ons uit te nodigen om naar hun tentenkamp te komen. De reden waarom zij in actie waren gekomen was dat de welvaart zo oneerlijk is verdeeld; dat bedrijven zich te veel richten op winst, in plaats van op mensen: “de bedrijven zijn er voor de mensen, niet wij voor de bedrijven”.

Toen was het tijd voor de verkiezing van de Vredesvrouw van het Jaar.

Dit jaar was de terechte keus: Marieke Verheul. Van het organiserend groepje eerdere vredesvrouwen, waren Carla de Wit en Francien Hollander aanwezig;
Sophie Hiddema was helaas ziek en An van Sabben was vorig jaar overleden. Francien hield een mooie speech:
Marieke is al vanaf het begin – 1979 – een Gooise Vrouw voor Vrede. In het Gooi hebben zij veel acties gevoerd, onder andere bij het oprichten van het monument voor verdraagzaamheid in Hilversum. Door haar kennismaking met Helen Caldicott, die wees op de gevaren van nucleaire wapens en nucleaire energie, werd Marieke ook actief in de anti-kernwapenbeweging. In 1986 was zij een van de initiatiefnemers van de Pentagramactie en dit jaar was het op haar initiatief dat er een herbeleving daarvan in het Filmmuseum in Amsterdam plaats vond. De laatste tijd is zij bezig met het archiveren van de stukken van Vrouwen voor Vrede bij Aletta en ze schrijft daarover in de Nieuwsbrief. Kortom, een groot compliment voor de grote inzet in heden en verleden van een groot ambassadrice voor Vrouwen voor Vrede.

Marieke was blij verrast met haar uitverkiezing, zij had er totaal niet op gerekend. Pas toen zij haar dochter, kleindochter en twee zussen zag verschijnen, kreeg zij iets in de gaten. In haar bedankje refereerde ze aan de Turquoise Poort van Vrouwen voor Vrede in Noord-Holland als herdenking van de acties bij Greenham Common. Van Carla de Wit kreeg zij een boek over Marga Klompé, dat zij op tafel legde zodat alle aanwezigen het konden signeren.

Tijdens de pauze was er een heerlijke lunch, weer verzorgd door de Expeditie. Er was gelegenheid om de film te zien over de reünie van 13 mei, ter herdenking van de Pentagram-actie in 1996.
Martha ten Bokkel Huinink heeft er een mooie samenvatting van gemaakt.
Door de galmende akoestiek van de ruimte, is het vrij moeilijk om de film goed te volgen.

De middag is bestemd voor een spel rond Vrede, Mensenrechten en Economie.
Het spel was verzorgd door leerlingen van het O3 Leerbedrijf in Leeuwarden, die waren ingeschakeld door Gerbrig Leistra.

Drie enthousiaste jonge meiden, Hedwig, Tessa en Shamida verdeelden de aanwezigen in drie groepen, die ieder onder leiding van de jongere een soort ganzenbord gingen spelen. Het spel bestond uit 11 pittige vragen, die de 11 decennia sinds 1900 besloegen. Van ieder decennium was er een vraag uit de categorie vrede, mensenrechten en economie; de groep mocht kiezen. En als het antwoord niet goed was, kwam een van de andere thema’s aan de beurt.

Tussendoor was er gelegenheid tot discussie, waar geanimeerd gebruik van werd gemaakt.
Aansluitend kon je ook nog je favoriete gebeurtenis rond een van de thema’s tekenen.

Irene Peters legde aan de hand van haar tekening uit, wat haar inspireert tot het maken van haar schilderijen: “Ik ben niet zozeer van het praten, maar meer van het doen.”
Aansluitend was er thee en fris, met overheerlijke taart van Abel en van Tineke.
Gezellig nog even napraten.
Moe maar voldaan vertrokken de vrouwen voor vrede weer naar huis.
De Amsterdamse vrouwen ging nog langs het Occupy-tentenkamp in het park achter het Amersfoortse stadhuis om de actievoerders het overschot van de taart te brengen.

Hilversum, 1 november 2011

Janne Poort – van Eeden.

Terug